Recensie: Alleen
Recensie van juf Vanessa
‘Alleen’ ik mocht dit boek ontvangen van Luitingh-Sijthoff, en op de eerste aanblik deed het mij denken aan Alleen op de wereld: de cover en de titel. Ik had mijn bedenkingen: “Is dit echt een boek dat ik mooi ga vinden?” Vroeger als kind zag ik Rémi op tv, en daardoor (óf door de vele herhalingen?) ben ik een beetje allergisch geworden voor het geheel. Een tekenfilm over Rémi die als muzikant over de wereld zwerft, het is een klassieker, al heb ik de roman nog nooit gelezen door die allergie. En ik weet nog steeds niet, na al die jaren, hoe het met Rémi afloopt. Maar gelukkig is Alleen echt heel anders. Die bedenkingen waren zwaar onterecht; ik zat er na een aantal verzen volledig in.
Over Alleen
Maddie spreekt met haar vriendinnen af om samen te slapen in het huis van haar opa en oma. Een slaapfeestje met Ashanti en Emma, maar dat loopt anders. Iedereen om haar heen is geëvacueerd voor het “grote gevaar”. En dan zit je ook direct in het verhaal, wat dat “grote gevaar” dan ook mag zijn. Maddie is niet opgehaald; ze hoorde de mannen wel die op de deuren bonsden. Maar de buren van
opa en oma legden uit dat daar niemand is, omdat het vakantie is. Haar moeder denkt dat ze bij haar vader is, en andersom. Ze zullen haar toch vast komen halen wanneer ze doorhebben dat Maddie is achtergebleven?
Dit is het begin van een overlevingstocht. Er wordt in het boek vaak gerefereerd aan Eiland van de blauwe dolfijnen. Maddies broertje moet daar een boekverslag over schrijven. Het verhaal gaat over een meisje dat achttien jaar lang alleen op een eiland woont. Haar broertje moet uitleggen wat voor het meisje het moeilijkste zal zijn:
- Zich verdedigen tegen wilde honden
- Eten en onderdak vinden
- Een vriend leren vertrouwen
Deze vragen en dit boek komen vaak terug in het verhaal van Maddie en haar eigen strijd om alleen te overleven.
Lees alvast het begin van het boek in het inkijkexemplaar
Wat vind ik van dit boek?
Ik vond Alleen geweldig! De versvorm, de korte zinnen, ze zorgen ervoor dat het verhaal zo sterk gaat leven. Achterin het boek legt de schrijfster ook uit hoe ze tot dit boek is gekomen en de kracht van het “weglaten”. Ze legt zo mooi uit dat je dezelfde tekst, hetzelfde verhaal van 125 woorden ook kunt vertellen in 30 woorden als je het vereenvoudigt. Ze laat zien hoe je clichés op een andere manier kunt beschrijven, en dat je bijvoeglijke naamwoorden en bijwoorden juist moet weglaten.
Naast dat het verhaal echt heel sterk is door de verhaallijn en het “grote gevaar”, ik wilde als lezer ook ontzettend graag wil weten wat dat dan toch is, leef je vanaf het allereerste moment mee. Dat is heel krachtig. Je wil weten hoe dit afloopt.
Ik vind het nawoord ook echt een meerwaarde: een fantastische aanvulling die vooral voor ons leerkrachten in de bovenbouw en de eerste jaren van de middelbare school heel waardevol kan zijn tijdens de lessen. Je kunt het zo, naar aanleiding van het boek, integreren in je lessen.
Een extra toevoeging vind ik het boek Eiland van de blauwe dolfijnen en de verwijzingen ernaar. Overigens is dit gebaseerd op een waargebeurd verhaal van een indianenmeisje dat achttien jaar lang helemaal alleen leefde op het rotsachtige eiland San Nicolas voor de Californische kust, met slechts dieren als vrienden, tot ze in 1853 werd gered. Het boek werd geschreven door Scott O’Dell en werd oorspronkelijk gepubliceerd in 1960. Die wil ik nu ook wel lezen na dit boek.
Het boek aanschaffen
Koop het boek via Libris.nl en zorg dat het geld bij een boekhandel terechtkomt of bestel het boek bij bol.com via onderstaande afbeelding.
Dit bericht bevat affiliatie links.
Het boek kreeg ik opgestuurd door Uitgeverij Luitingh-Sijthoff. Hartelijk dank!
